Five mini nukes

Κι εφόσον επροκλήθην από τον Argos, συνεχίζω το παιχνίδι:

-Γράφω όταν είμαι συναισθηματικά φορτισμένος. Όσο περισσότερο, τόσο καλύτερα. Η εξιλέωση που νιώθω αμέσως μετά διαρκεί για μέρες. This is my cocaine. Of poetic nature. No side effects ever recorded.

-Μου αρέσει να ακούω. Ίσως όχι ακριβώς έτσι αλλά έτσι φαίνεται. Ok. Don't abuse it. It's not for hire. Ακόμη κι αυτό όμως έχει τα όριά του. Κάποια φορά άκουγα όλη νύχτα την εξομολόγηση μιας γυναίκας. Για να είμαι ειλικρινής, με τη βοήθεια ικανής ποσότητας αλκοόλ. Όταν έσκασε ο ήλιος, έκραξε: «μα δε μιλάς επιτέλους! Τί έχεις να πεις για όλα αυτά;» Την κοίταξα ήρεμος και απάντησα: "Nevermind the bollocks."

-Για έναν περίεργο λόγο έχω παροιμιώδη υπομονή. Με έχει σώσει σε πολλά, με έχει βοηθήσει σε άλλα τόσα και με έχει καταστρέψει σε ακόμη περισσότερα. I like.

-Όταν αποφασίζω να απομονοθώ, κυριολεκτικά εξαφανίζομαι. Ανεξαρτήτως αντιδράσεων που ενδεχομένως προκαλέσω. Αυτό φοβίζει γενικώς. Απομακρύνει δε αδιακρίτως.
Στο καλό.

-Δε με φοβίζει ο πόνος. Με φοβίζει ο συμβιβασμός της αμείλικτης διάβρωσης του χρόνου. Ενάντια στο ρεύμα...


Η συνέχεια στους nefeligereti, nakupenda, Introspection. Αυτούς γνωρίζω μόνο...