Ποσειδώνας

Όλη σου η ζωή
μια απόπειρα πλεύσης
σε μια θάλασσα
αντικρουόμενων συναισθημάτων...
Και η μόνη σου δεξιότητα
να γεμίζεις τα πνευμόνια σου Ήλιο
και να γέρνεις μ' εμπιστοσύνη
στο γαλάζιο τ' ουρανού

Όλη σου η ζωή
μια απόπειρα πλεύσης
με ένα καρυδότσουφλο
που το ονόμασες ελπίδα
του κότσαρες μια υπόσχεση για πανί
και ρίχτηκες στα κύματα με ζέση
για να 'βρεις τη δικιά σου ήπειρο
σε μια πανγαία κατακερματισμένη...

Τα χρόνια πέρασαν
μαζί με τον Ήλιο
το ύψος του ορίζοντα
κι ο αστρολάβος
επιμένει να σου δείχνει το Δία
οι δρόμοι της σιωπής ανοίχτηκαν μπροστά σου
κι αγρίεψαν τα λιμάνια
σου 'καψε η αρμύρα
τις αναμνήσεις της στεριάς
κι όλο κάνεις κύκλους
γύρω απ' τ' ακρωτήρι της Καλής Ελπίδος

στο ερειπωμένο γύρισμα του αιώνα
σε είδαν
πάνω στο πιο μεγάλο κύμα
να αναμετράσαι
με τα στοιχεία της ζωής που απαρνήθηκες
ίσος προς ίσον

με χέρια απλωμένα
και κείνο το τρομερό σου βλέμμα
σα λάμα από ατσάλι γιαπωνέζικο
μπατάρησες
δυο μίλια ανοιχτά της εξιλέωσης...

Στην άβυσσο καιρό τώρα
ξαποσταίνεις
και σε κανέναν δε μιλάς
Οι φήμες λένε
ότι ημερεύει ο καιρός
όταν τα χέρια σου απλώνεις
στις πιο άγριες τρικυμίες
χωρίς προειδοποίηση
μια δεύτερη ευκαιρία
στη ρότα των επίδοξων εσύ

έργο δικό σου
χωρίς μάρτυρες, χωρίς ανάπαυλα, με τα μάτια κλειστά...