Πώς ν’αρμενίσω, μάτια μουσε θάλασσα κλεμμένη;
Στο τέλος της τί μένει;
Συντρίμμια απ’τα παλάτια μου...
Στην ασπρογάλανη αγκαλιά
Πώς να αφεθώ, παιδί της;
Το βλέμμα μου ερημίτης
Έγινε ο κόσμος μια σταλιά...
Πώς ν’αντικρύσω τη σιωπή
Στα κύματα της άμμου;
Στον ύφαλο η χαρά μου
Σκαρφάλωσε σαν την ντροπή...
Στον καταπράσινο βυθό
Πώς να ‘βρω τα δελφίνια;
Στου πυρετού τη γκρίνια
Με δρασκελιές θα οδηγηθώ...
Πώς στης αλήθειας τα φριχτά
Να ψάχνω για κοράλια;
Με βρήκαν μαϊστράλια
Σε ένα βαρκάκι στ’ανοιχτά...
4 comments:
Κοιτάζω τα κουπιά της
μην και μ’ απλώνουν χέρι
ν’ αντέξω μες στ’ αγέρι
της μοίρας παραβάτης.
Πολύ σφιχτοδεμένος στίχος, όπου η ρίμα σου υποτάσσεται στο ύφος του ποιήματος. Μου άρεσε η αίσθηση του ανολοκλήρωτου που άφηνε κάθε στροφή με τον τελευταίο στίχο της.
Καλώς σας βρήκα λοιπόν!
Γεια!
ti thalassa pou san akouseis dikia sou tin kaneis ... tin kratas..
ta delfinia pou akoloytheis ekei sta xadia twn kumatwn panw
ta maistralia pou exeis gia puksida
m'ena barkaki st'anoixta
ola ta oneira sou oli i eplida
tin periousia sou zileuw san apeiros kleftis...
poetic sin, δε θυμάμαι καν να είχα ποτέ κουπιά. Λαθρεπιβάτης της ζωής θα το έλεγα εγώ. Αυτό που λες κι εσύ.
riddler, με ανολοκλήρωτες γεύσεις μεγαλώσαμε. Αυτές έχουμε να δώσουμε πίσω. Να είσαι καλά.
atg, μας κάνει δικιά της χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Ρώτα τα δελφίνια να σου πουν. Ξέρουν.
Και το βαρκάκι δανεικό είναι. Και ο χρόνος της επιστροφής επίσης. Όπως και όλα. Μη ζηλεύεις. Έχεις πιο πολλά...
Post a Comment