Και που ΄ναι τώρα

Στα φινιστρίνια της αγάπης αναθάρρησες
Μα στ’ ακροπτέρυγα της τύχης ανατέλλεις
Κι αν της καρδιάς σου τους τριγμούς στη νύχτα χάρισες
Στα μονοπάτια της αυγής να ζήσεις θέλεις.

Και που ‘ναι τώρα οι ουρανοί εκείνοι που έκρυψες
Μέσα στα απύθμενα της άρνησής σου υπόγεια;
Τι κι αν τον λύχνο της συνείδησής σου έτριψες
Τι κι αν μεθάς στα ελευσίνεια μοιρολόγια;

Μετά σε πήρε το σκοτάδι και τσακίστηκες
Στους καταπράσινους γκρεμούς της ενδοχώρας σου
Με κουρασμένες απλωτές, κι όμως βυθίστηκες
Να βρεις στη λήθη συντροφιά σα να ‘ρθε η ώρα σου.

Κι ύστερα φώναζες στις Μούσες των ονείρων σου
Τον ήλιο που έχασες να σου τον φέρουν πίσω
Μα τον συνάντησες στα μάτια των Ομήρων σου
Κι είπες πως πλέον είναι αργά για να γυρίσω...

Κιθαρωδούς πολλούς ενέπνευσες στα Πύθια
Μα στις παλαίστρες του θανάτου πέφτεις κάτω
Ψυχορραγείς μ’ ακατανόμαστα επιμύθια
Και δραπετεύεις νέος με τρίηχα στακάτο...