Ονείρου ρυτίδες

Στο ρήγμα του χρόνου
Στο χείλος της μέρας
Στα πόδια ενός θρόνου
Σα χάρτινο δέρας

Μια σκέψη αφημένη
Στου ήλιου την κρίση
Μια ηχώς τρομαγμένη
Στην άλικη δύση

Με άηχα μάτια
Και καρδιές άγονες
Σπασμένα δεμάτια
Θυμάμαι που πάγωνες

Στο φως της επίφασης
Που αρνιόμουν και ζούσα
Σταγόνες αντίφασης
φυλλοροούσα

Ξημέρωμα έρμα
Στ’ αμπάρια μιας θύμησης
Παράδοξο τέρμα
Υγρόσυρτης κοίμησης

Στις πέντε αισθήσεις
Γλυστρώ σαν δοξάρι
Πεντάγραμμες λύσεις
Κλειδί το φεγγάρι...