Έρημο φως

Ξέρω έναν δρόμο σε μια άγνωστη πόλη
Που ανθρώπου φωνή δεν ηχεί
Σπαρμένο μ’ ελπίδες νεκρές στη φορμόλη
Γδαρμένες ψυχές μες στη γη

Ξέρω ένα δένδρο ψηλό και μονάχο
Με χέρια, σπασμένα κλαδιά
Που μάτωνε χρόνια στης λήθης το βράχο
Μια δρύινη μα τρύπια καρδιά

Ξέρω ένα άγαλμα σε μια πλατεία
Που γύρω του παίζουν παιδιά
Με ανάσες μαρμάρου και δρώμενα αστεία
Τοτέμ με μια αγάπη φαρδιά

Είναι ψυχές που τις βλέπεις μεσάνυχτα
Αργά να κινούνται στο φως
Με μάτια κρυμμένα και σπλάχνα ορθάνοιχτα
Ρωτώντας πού πάμε, και πώς;

The Pebble

I might have been a dreamer
Escaping in the dead of night
Embarking on a brand new fight
Against all cost, my faith a ghost
A scintillating shimmer

I might have been a healer
A soothing touch, a gentle word
What makes us different from the herd
A noble host, the ailing lost
To guide afresh, a tiller

I might have been a river
Traversing through abysmal gorges
‘till time and patience deeply forges
Untravelled path, in mirth and wrath
And ever questing fever

Instead, I’ve been a pebble
A toss-out stone just out of reach
a sun-bleached relic on a beach
eternal scorn, but friendly worn
a peregrine and rebel…

Ονείρου ρυτίδες

Στο ρήγμα του χρόνου
Στο χείλος της μέρας
Στα πόδια ενός θρόνου
Σα χάρτινο δέρας

Μια σκέψη αφημένη
Στου ήλιου την κρίση
Μια ηχώς τρομαγμένη
Στην άλικη δύση

Με άηχα μάτια
Και καρδιές άγονες
Σπασμένα δεμάτια
Θυμάμαι που πάγωνες

Στο φως της επίφασης
Που αρνιόμουν και ζούσα
Σταγόνες αντίφασης
φυλλοροούσα

Ξημέρωμα έρμα
Στ’ αμπάρια μιας θύμησης
Παράδοξο τέρμα
Υγρόσυρτης κοίμησης

Στις πέντε αισθήσεις
Γλυστρώ σαν δοξάρι
Πεντάγραμμες λύσεις
Κλειδί το φεγγάρι...

Ταξίδι στη χώρα του ύστερα

Πριν σ’αφήσω να φύγεις
Στο υποβρύχιο ταξίδι της σιωπής
Για τη χώρα του ύστερα
Τότε
Που δρασκελίζαμε τα κατώφλια των αναχωρήσεων
Για προορισμούς
Καρφιτσωμένους στα πέτα μελαγχολικών Ανοίξεων
Κρατούσες σφιχτά ένα χαμόγελο
ανάμεσα στα μουσικά κλειδιά
των μυστικών ευχών σου
σαν φυλαχτό, σαν αφορμή

Μετά
Σαν ξώκειλα προσωρινά
Στους απέραντους ελαιώνες της θύμησης
Να μετρήσω τον ορίζοντα στο φως των αστεριών
Χάραζα τις εποχές
Πάνω στο νερό
Με μοναξιά από κάρβουνο
Κι επιμονή από ξύλο νωτισμένο

Πριν μ’αφήσεις να χαθώ
Στην ομίχλη του μετά και του ποτέ
Τότε
Που σκαρφαλώναμε στα φράγματα του χρόνου
Και καθισμένοι με τα πόδια στο κενό
Ζυγίζαμε το βάθος της οδύνης
Με καντάρια από αμυχές πνευματικές
Και μώλωπες στη σκέψη
Έκρυβα προσεκτικά
Ένα πεντάγραμμο με αρμονικά ημιτόνια
Των μυστικών ευχών σου το φινάλε...

Reminisces

For all the things I could have been
For all the love I’ve earned and lost
For all the places I have seen
For all those eyes I miss the most

For all the seas I could have sailed
For all those castles in the sky
For all those times I’ve tried and failed
For when I didn’t hear you cry

For all the stories-sparkling flowers
That we’ve shared, admired and cherished
For all the terraforming powers
That we’ve possessed and grown then perished

A candle’s burning for all these
Until the light of breaking dawn
When shadow slivers will appease
Reflecting echoes, now long gone…

Alien attempts contact

Hey, yo, human!
Spare some compassion?
Anything? No? WTF?!

Ιστορία χωρίς τέλος

Ολόκληρος ο κόσμος μου
μια διαρκής απουσία
ένα λευκό σημαδάκι
στο τετράδιο της απαντοχής
αυτό
με το πολυκαιρισμένο εξώφυλλο
και τις άηχες σελίδες
εκεί που τα κεφάλαια της αναζήτησης
αιμορραγούν μελάνι και σαφρόν

μελάνι
για να χρωματίζω σκαλοπάτια
στα παγωμένα νυχτέρια του φεγγαριού
και σαφρόν
για να φωτίζω με θαυμαστικούς καταδείκτες
τις διψασμένες αυλές
των βλεφάρων
κάθε που τα σφραγίζει ο πόνος
λίγο μετά τα μεσάνυχτα

στις φρυγμένες ανάσες των άστρων
εναποθέτω
τον άυλο επίλογό μου
κι ανοίγω της ψυχής τα μύχια βάθη
στην κρίση των δακρύων της ερήμου...