Storm

There’s a storm brewing
And I ain’t ready
But then again
Storms have always been notoriously quirky
Never calling in advance…

Barfly blues

The neon lights exploded
Their secret themes encoded
The value of entertainment rising higher

The place was full and bustling
The young crowd pert and rustling
The mood being like a hungry crackling fire

I saw you feeling lonely
I get up hoping only
and signal the bartender in a hurry

You saw me hanging near
I’m gulping down my fear
There’s nowhere to retreat, no plans to tarry

We start out nice and easy
My jokes are kinda sleazy
You smirk and toss your hair a couple times

Like x in flirt’s equation
Cloak-and-dagger infiltration
I wonder how your heartbeat to mine rhymes

Your stare goes supersonic
I down a gin and tonic
The night out takes a stimulating spin

It didn’t really matter
My thought processes scatter
As lights bounce off your lovely feline grin

The finest of your species
You beat my boldest wishes
It feels like I’m trespassing your terrain

The last call of the hour
I scribble down a flower
And wave it like a flag for your domain

You take my hand all knowing
You’ve got my juices flowing
We strike out on a night stroll on the beach

The air is warm and musty
I must be feeling crusty
I get the vibe you’re quickly out of reach

And then the moon breaks cover
And like a jealous lover
Illuminates the scene from coast to coast

Without a premonition
Aware of my condition
You take a step and vanish like a ghost…

* * *

The moral of the story
Romancing ends up gory
The minute you give in for what it’s worth

So next time you’ve got jitters
Blame nocturnal ghost critters
The bleeding souls of love’s cruel playful mirth.

Ναυάγιο

Στης καρδιάς σου τα αβαθή

Εξώκειλα

Με σκούνα πειρατική

Και λάβαρο

Ένα πεισματάρικο χαμόγελο



Καιρό τώρα
Στριφογυρίζει η πυξίδα άσκοπα
Από τις μαγνητικές σου καταιγίδες
Και το μεσιανό κατάρτι
Εκεί που κρεμούσα τα χρώματα του πρωινού
Γέρνει από το βάρος της ομίχλης
Και βυθίζεται


Κλειδώθηκαν στα αμπάρια της συνήθειας

Τα τραγούδια των κυμάτων

Ακούω πια

Τους παφλασμούς των καινούριων σου φόβων

Με ξεπλυμμένα μάτια άηχα



Πάνω στις μπουκαπόρτες των μεθυσμένων αισθήσεων
Χαράζω τις πορείες της εξιλέωσης

το ξημέρωμα με τα μαβιά χρώματα
την παγωμένη βροχή
τα θυμωμένα φώτα της πνιγμένης λεωφόρου

τον φλοίσβο της άνοιξης
σκελετωμένο στην αγκαλιά της άμμου...

Τότε που δεν το περιμένεις

Κι εκεί που έχεις χάσει την πίστη σου στα πάντα, ένα πακετάκι από μακριά με κάτι τελείως αναπάντεχο στο κουτί του...

Είναι απίστευτο πόσο μου έφτιαξε τη μέρα...

Και που ΄ναι τώρα

Στα φινιστρίνια της αγάπης αναθάρρησες
Μα στ’ ακροπτέρυγα της τύχης ανατέλλεις
Κι αν της καρδιάς σου τους τριγμούς στη νύχτα χάρισες
Στα μονοπάτια της αυγής να ζήσεις θέλεις.

Και που ‘ναι τώρα οι ουρανοί εκείνοι που έκρυψες
Μέσα στα απύθμενα της άρνησής σου υπόγεια;
Τι κι αν τον λύχνο της συνείδησής σου έτριψες
Τι κι αν μεθάς στα ελευσίνεια μοιρολόγια;

Μετά σε πήρε το σκοτάδι και τσακίστηκες
Στους καταπράσινους γκρεμούς της ενδοχώρας σου
Με κουρασμένες απλωτές, κι όμως βυθίστηκες
Να βρεις στη λήθη συντροφιά σα να ‘ρθε η ώρα σου.

Κι ύστερα φώναζες στις Μούσες των ονείρων σου
Τον ήλιο που έχασες να σου τον φέρουν πίσω
Μα τον συνάντησες στα μάτια των Ομήρων σου
Κι είπες πως πλέον είναι αργά για να γυρίσω...

Κιθαρωδούς πολλούς ενέπνευσες στα Πύθια
Μα στις παλαίστρες του θανάτου πέφτεις κάτω
Ψυχορραγείς μ’ ακατανόμαστα επιμύθια
Και δραπετεύεις νέος με τρίηχα στακάτο...