Έρημο φως

Ξέρω έναν δρόμο σε μια άγνωστη πόλη
Που ανθρώπου φωνή δεν ηχεί
Σπαρμένο μ’ ελπίδες νεκρές στη φορμόλη
Γδαρμένες ψυχές μες στη γη

Ξέρω ένα δένδρο ψηλό και μονάχο
Με χέρια, σπασμένα κλαδιά
Που μάτωνε χρόνια στης λήθης το βράχο
Μια δρύινη μα τρύπια καρδιά

Ξέρω ένα άγαλμα σε μια πλατεία
Που γύρω του παίζουν παιδιά
Με ανάσες μαρμάρου και δρώμενα αστεία
Τοτέμ με μια αγάπη φαρδιά

Είναι ψυχές που τις βλέπεις μεσάνυχτα
Αργά να κινούνται στο φως
Με μάτια κρυμμένα και σπλάχνα ορθάνοιχτα
Ρωτώντας πού πάμε, και πώς;